25.25

I finally celebrated my 25th birthday with friends. The big day itself was back in January, and I did celebrate it with family then, but due to all my traveling, I didn’t get around to throwing a party for friends until yesterday. The unofficial theme was 25.25, because I happened to pass that age point last Tuesday.

We didn’t do anything special–just get together at my place, have a bunch of drinks and snacks, and exchange tales on what we’ve all been up to lately. These are all people that I used to see on an almost daily basis (either in high school or at university), but that frequency plummeted when I moved out to Leiden. Having them all drop by yesterday was great. Thanks, y’all!

Third weekend: Columbus, Cleveland and the countryside

I’ve been involved in an online writing community since 2000. Two of the friends I’ve made there live in Ohio: T. some distance south of Columbus, and A. in an eastern suburb of Cleveland. I had the great pleasure of visiting both of them this weekend.

Steve was kind enough to drive me to Newark on Saturday, where I picked up a rental car. I met T. and M., a friend of hers, at the Franklin Park Conservatory. This is a botanical garden, but they also have several indoor biomes. (Given the time of year, there wasn’t anything of interest to see in the outdoors part.) The place is set up really nice and it’s very diverse. I’ll add a few photos to give you an idea:

When we’d seen everything at the conservatory, we drove to the North Market for lunch, and to a Starbucks afterwards for tea. We pretty much spent the rest of the afternoon there, chatting about everything and nothing that’s connected us for the past seven plus years. T., thank you again for the great time we had.

I drove up to Cleveland on Sunday morning to meet A. and her husband R. at a local restaurant. We didn’t have anything specific planned to do in Cleveland, and we didn’t need anything. We had such a great time chatting that we spent several hours at the restaurant (extending lunch into tea), simply talking. A. then invited me over to her place for supper and to watch the Super Bowl. That was an invitation I couldn’t pass up! A. prepared a very tasty meal, which we ate in front of the television. As a bonus, the game turned out to be a very good and exciting one. A., thank you again for your hospitality and a great day.

I spend the night at a nearby hotel and had all of Monday to do some sightseeing and get back to Granville. I started out by driving up to Lake Erie, which brought me past the North Chagrin Reservation. This is one of sixteen parks in the Greater Cleveland area and it has a number of trails set out. At first, it looked a bit tricky to go hiking, as the paths were covered with a thin layer of snow and ice. However, it wasn’t slippery at all, so I did two 1.6-mile walks. The snow and ice made for some beautiful scenery:

I spent the rest of the day driving back to Newark and Granville, avoiding the freeways as much as possible. With its rolling hills, the Ohio countryside between Cleveland and Newark is actually quite beautiful. Of course, it’s also Amish territory, and indeed I encountered several horse-drawn buggies on the road.

After dropping the car off at the rental company, Steve brought me back to Granville for the last night of my stay in Ohio. It’s been a very successful visit scientifically and a wonderful experience overall. Steve’s input on my research was invaluable and his untiring efforts to make sure I enjoyed myself were very much appreciated. I’ll be flying back home tomorrow a very happy person.

24

I celebrated my 24th birthday yesterday with a bunch of family and friends, and I had an absolutely wonderful night. The weird thing is, I never meant to throw a big party this year (24 is not that special an age), but it ended up a bigger party than the previous 23 times. Thanks for being there, everyone!

Catering for over 25 people is a tad difficult, even with some people helping out, so I hope no one suffered too much from a lack of service or personal attention.

In addition to simply enjoying the presence of family and friends, I was overwhelmed with gifts: some decorative lamps, four new expansions to the Settlers of Catan board game, a Monty Python DVD box, a Futurama DVD box, a cookbook, some chocolates and sweets, a comic book, a citrus squeezer, six dessert bowls and three plants. Thank you, everyone!

And now for the aftermath… cleaning up! Fortunately, we didn’t create too big a mess.

Tweedrie

Was ik er net aan gewend dat ik 22 jaar oud was, ben ik zojuist alweer 23 geworden. Opvallend dat ik mijn leeftijd steeds minder belangrijk vind. Vroeger kon ik zonder enig nadenken het juiste getal noemen; tegenwoordig sta ik me eerst af te vragen wat het ook weer was… 22, 23, misschien al 24? Ergens begin twintig, laten we het daar maar op houden. En om eerlijk te zijn, zo belangrijk is het nou ook weer niet. Er hangt veel meer af van wat je doet in het leven, dan hoe lang je al rondloopt. Promovendi, bijvoorbeeld, heb je van allerlei leeftijden, maar waar telt is dat ze promovendus zijn.

Hmm… met ouderdom komt kennelijk ook quasi-filosofisch gelul ;-)

Ja, leuk feestje gehad net. Dertien man in totaal (mezelf meegeteld), waarvan vijf uit Leiden, zeven van de VU en drie nog van het vwo (mezelf drie keer meegeteld). Niet bij mij thuis natuurlijk, want daarvoor is het toch echt te klein. North End, een Engelse pub, tevens stamkroeg van de astrochemiegroep, bleek wel een prima locatie. Helaas viel het niet voor iedereen mee om er te komen, aangezien er 35 km bovenleiding ontbrak tussen Schiphol in Leiden. Als dan ook de metro’s in Amsterdam stilstaan vanwege een stroomstoring, wordt zelfs omrijden via Sloterdijk en Haarlem bijna onmogelijk. Gelukkig konden Dianne, Galvin, Petra en Philip na anderhalf uur te hebben gedaan over het stuk Uilenstede-Zuid/WTC-Uilenstede, alsnog de auto pakken en naar Leiden komen.

Alsof hun aller aanwezigheid nog niet genoeg was, werd ik ook nog van een stapel cadeaus voorzien: een taartvorm met een pak mix voor appeltaart, een slakom, cocktailglazen (als aanvulling op mijn afstudeercadeaus), een roestvrijstalen antigeurzeep, de uitbreiding Kooplieden & Bouwmeesters voor Carcassone, een kookboekje, het boek I always get my sin en nog een boekenbon. Een prachtig begin van mijn tijd als 23-jarige, dat absoluut. Dankjulliewel!

Retro

Lang geleden, in een plaats hier niet zo heel ver vandaan, kwamen mijn ouders op een dag thuis met een Super Nintendo Entertainment System, alias Super Nintendo, alias SNES, alias een van de beste dingen van de jaren negentig. Tot ver in mijn middelbareschooltijd heb ik daar spellen op gespeeld als Super Mario World, Super Mario All-Stars, Super Mario Kart, Super Adventure Island, Stunt Race FX, Lemmings, Mighty Max en Donkey Kong Country. Daarbij hadden we ook nog de zogenaamde Super Scope: een lichtgeweer waarmee je een aantal schietspellen kon spelen. Uiteindelijk kon de SNES bij ons de opmars van de PC niet meer bijhouden en verdween hij voorgoed in de kast…

… totdat ik hem er op nieuwjaarsdag uithaalde en meenam naar Leiden. Alles werkt nog en al zien de spellen er in grafisch opzicht lachwekkend eenvoudig uit, ze zijn nog steeds erg leuk. Een paar nieuwe spellen zou geen kwaad kunnen (het gebrek daaraan was een andere reden dat we op een gegeven moment gestopt zijn met spelen), maar dat komt nog wel. Misschien met Koninginnedag maar eens op de vrijmarkt rondneuzen…

Leuker nog dan in je eentje spelen, is het natuurlijk om dat met zijn tweëen te doen. Rolf is wat dit soort dingen betreft net zo gek als ik en hij was gisteren maar al te bereid om een avondje mee te doen. En wat hadden we een lol! Zo simpel, zo kinderlijk bijna, maar zo ontzettend leuk. Hee, volwassen worden kan altijd nog!

Begin

Het is erg genoeg dat mijn kerstvakantie, die voor het eerst van mijn leven maar een week duurde, weer voorbij is, maar moet het nieuwe jaar dan ook nog zo koud en nat beginnen?

Okee, het echte begin was alleen maar koud en niet nat. Bewolkt, dat wel, maar netjes droog zodat we om middernacht lekker naar buiten konden om van het Amsterdamse vuurwerk te genieten. Geen enkel probleem dat we (de VU-groep, dit keer bestaande uit elf man en gestationeerd bij Michiel thuis) zelf niets hadden, want de rest van de buurt had meer dan genoeg om mee te kijken. Wij hadden dan weer meer dan genoeg champagne (of in elk geval iets dat er op leek en nog lekkerder was ook) en voedsel, wat we overigens niet gedeeld hebben met anderen. Nemen en niets geven, zo hoort het toch?

Rond half drie hadden we de meeste lol wel gehad, dus zijn we maar luchtbedden op gaan blazen en min of meer gaan slapen. Na een uurtje was het stil (afgezien van krakende matjes en een enkele snurk), wat we tot kwart voor tien volhielden. Nog weer een uurtje later was iedereen opgestaan (om snel weer neer te zakken op een stoel of bank) en was het tijd voor dingen als ontbijt en nieuwjaarsconcert.

’s Middags ben ik nog even bij mijn ouders langsgegaan voor wat oliebollen en appelflappen, een kop thee en de goeie ouwe Super Nintendo (daarover later meer) en ’s avonds thuis had ik al nauwelijks meer in de gaten dat het nog steeds nieuwjaarsdag was. Nou maar eens kijken of 2006 net zo’n leuk jaar gaat worden als 2005. Het zal niet meevallen om afgelopen jaar te overtreffen qua speciale gebeurtenissen, maar dat is op zich ook niet nodig. Als ik het maar naar mijn zin blijf houden, dan vind ik het allang best :-)

Gelukkig nieuwjaar!

Namen

Toepasselijker nog dan de namen van vogelkenner Nico de Haan en bijzonder hoogleraar media- en communicatierecht Jan Kabel, is de naam van de burgemeester van Putten: dhr. B.J. van Putten.

In de categorie ontoepasselijke namen scoort kaakchirurg Voet uit Leeuwarden hoog, maar op nummer één staat toch Philips vroegere docent Duits: Jaap Engelsman.

Dank u, Sinterklaasje!

Dank u, Sinterklaasje, voor…

- een chocoladeletter;
- nog een chocoladeletter;
- nog twee chocoladeletters;
- de DVD van Sin City (zelf gekocht, maar toch);
- een cadeaubon voor iets wat ik nog ga bedenken;
- een meeting in Glasgow op 5 en 6 januari, aansluitend waaraan ik een weekendje bij Danièle en Ron op bezoek ga (heeft eigenlijk niks met Sinterklaas te maken, maar wel afgelopen week geregeld);
- een gezellig avondje bij m’n ouders, met Chinese gourmet en de film “Matchstick Men”;
- een gezellig avondje bij vrienden, met spaghetti (Franka!), leuke surprises, Danièle op MSN en een hoop lol;
- een slakrop met voeten, zonnebril en slabestekantennes:

Buluitreiking en feestje

Prachtige dag gisteren! Aan het begin van de middag had ik mijn buluitreiking (toch echt cum laude), met leuke praatjes van Matthias (namens de sectie Theoretisch) en Dianne (namens het VCSVU-bestuur). Tegelijk met mij waren er nog drie uit mijn jaar: Daniëlle (ook cum laude), Tushar en Jitske. Bovendien kreeg later op de dag Frank zijn bul ook nog, zodat vijf van de oorsponkelijke zestien binnen de tijd klaar zijn. Er zijn maar weinig cohorten die ons dat nadoen!

De rest van de middag heb ik lekker op de VU rondgehangen, tenslotte heb ik die kans niet zo vaak meer nu ik in Leiden zit. Uiteindelijk toch maar naar m’n ouders gegaan, want ik zou daar eten en ik moest nog wat boodschappen doen.

Na het eten was het gauw weer terug naar Amsterdam, om de laatste voorbereidingen te treffen voor mijn afstudeerfeest. De locatie was de Terraskamer van café De Schreierstoren, en dat bleek een uitstekende keuze te zijn. Het zaaltje bood een leuke sfeer en was mooi van grootte voor de plusminus twintig mensen die er kwamen. Dat er in andere zalen van het café nog andere feesten bezig waren was ook geen enkel probleem; sterker nog, het vergrootte de vreugde alleen maar. Behalve het zaaltje was ook de bediening prima: een vriendelijke jongen die ervoor zorgde dat het ons aan niets ontbrak.

Na afloop uitgebreid afscheid genomen van Danièle, die volgende week voor tenminste drie jaar naar Engeland vertrekt. Dan is verhuizen naar Leiden zo erg nog niet… Danièle, heel veel plezier en succes daar, en we houden contact!

Vervolgens was ik mooi op tijd voor de nachttrein (eens per uur) terug naar Leiden, waar ik een extra stoel nodig had voor alle cadeaus die ik heb gekregen: tapasschaaltjes, een tapaskookboek, een boek over het zonnestelsel, een boek vol nutteloze feitjes (de “Oncyclopedie”), een boek van Midas Dekkers over huisdieren (heerlijke schrijver, die man), een fles rum, een fles kokoslikeur (Malibu), een fles Campari, een pak suiker, een Donald Duck, nog 26 Donald Ducks, een cocktailshaker, nog een cocktailshaker, een fles Passoa, geld voor nog iets lekkers, een bos bloemen, een CD-bon, een knuffelhond (die sommige meiden heel erg lief vonden), en volgens mij heb ik dan alles genoemd. Heel veel dus, en heel erg bedankt aan iedereen die heeft bijgedragen aan deze verwennerij.

Conclusie: afstuderen is ontzettend leuk!

8 + 8 = klaar!

Deze week is de introductieweek op de VU: een paar duizend studenten die elkaar en de universiteit leren kennen en zich zo klaarmaken voor een nieuwe stap in hun leven. In 2000 was die stap er voor mij ook. Vandaag, bijna exact vijf jaar later, is er een einde gekomen aan wat ik toen begon. Met een succesvol verlopen afsluitende presentatie over mijn hoofdvakstage heb ik het laatste gedaan wat nodig was om een diploma te krijgen. Samen met het verslag en het onderzoekswerk zelf heb ik er een 8 voor gekregen. Om eerlijk te zijn had ik op een half puntje hoger gehoopt, maar don’t get me wrong… Ik ben hartstikke blij met die 8 en denk dat het ook een terecht cijfer is.

Ook voor m’n scriptie en colloquium (literatuurstudie met bijbehorend praatje) heb ik vandaag het cijfer kregen: eveneens een 8, waar ik net zo blij en tevreden ben als met die andere.

In die vijf jaar heb ik in totaal acht keer een 8 geproduceerd. Daaronder zaten vier keer een 7,5 en twee keer een 7. Aan de andere kant had ik (schrik niet) acht keer een 8,5, zeven keer een 9, acht keer een 9,5 en vijf keer een 10. Met een gewogen gemiddelde van maar liefst een 8,6 bleek de universiteit precies zo moeilijk te zijn als het VWO, want ook daar stond ik op m’n eindlijst gemiddeld een 8,6.

Op de een of andere manier had ik naast het behalen van die cijfers ook nog tijd over voor andere dingen, zoals iedereen die mij via de VCSVU kent wel weet. En ik moet zeggen: zonder de VCSVU was mijn studie lang niet zo leuk geweest en was ik ook nooit zo gemotiveerd geweest om het tot een mooi einde te brengen. Gelukkig geniet de VCSVU nog altijd veel steun van zowel de studenten als de docenten, want de vereniging is werkelijk een groot pluspunt voor de opleiding. Hulde aan iedereen die zich er momenteel voor inzet of dat ooit heeft gedaan. Dank ook aan diegenen die mij in m’n tweede jaar bij de vereniging hebben betrokken, waarbij ik Danièle en Petra even bij naam moet noemen. Het was Evert-Jan die van mij een actief lid maakte, maar zij hebben een echte VCSVU’er van me gemaakt.

Hoewel ik aan de ene kant ontzettend blij ben dat ik nu klaar ben aan de VU, vind ik het aan de andere kant ook wel erg jammer. Tenslotte heb ik in die vijf jaar een hoop vrienden gemaakt. Een paar daarvan zijn al vertrokken, de rest moet ik nu achterlaten. Gelukkig is Leiden niet zo ver weg, maar lunchen op M1 of in de VCSVU-kamer zal er niet meer bij zijn. Ach, laat ik het positief houden en dat gemis dan maar beschouwen als teken van hoe leuk ik het op de VU heb gehad.

Bedankt, allemaal! Ik hoop dat we, ondanks mijn vertrek, nog tot in lengte van dagen zoveel lol zullen hebben als de afgelopen jaren.