Wikipedia cites one of my papers

In a moment of vanity, I just googled myself. I’m pleased to see my website still appears as the top result for “Ruud Visser” on google.com and google.nl, ahead of the curtain specialist at ruudvisser.net.

The 10th .com result is titled “Everything about Ruud Visser” and the description goes like this:

Do you want to know more about “Ruud Visser”? Find all the information you need about “Ruud Visser” on Exalead Wikipedia.

I’m all for learning more about people with my name, especially if they appear this high on a Google search. The Exalead page contains links to two articles on the French Wikipedia. The first one immediately caught my attention:

Atoms in Molecules
En chimie guil, la proximité immédiate de deux atomes non liés … Why Kinked is More Stable than Straight Jordi Poater, Ruud Visser, Miquel Sola, F. Matthias …
fr.wikipedia.org/wiki/Atoms_in_Molecules

Loyal readers will recognize “Why Kinked is More Stable than Straight” as the (partial) title of a scientific paper based on work that I did in Girona, Spain in 2005. The Wikipedia article cites that paper as one of the criticisms against the theory of Atoms in Molecules. One click away, the English Wikipedia article on AIM does the same thing.

The citations in the English article was put in by user V8rik on June 9th of last year, and user Grimlock copied it to the French version on July 22nd.

It’s been said that you aren’t somebody in today’s world until you have an article on Wikipedia. I’m not quite there yet, but this is a good start.

Chemistry paper JOC’s 14th most cited of 2007

Back in 2005, I visited the Universitat de Girona in Girona, Spain for five weeks, as part of my master’s program. The research that I did there resulted in a paper in the Journal of Organic Chemistry (JOC). My master thesis supervisor just informed me this paper went on to become the JOC’s 14th most cited paper published in 2007. In other words, out of all 1500 or so papers published in JOC in 2007, only 13 have been referenced more often by other scientists than ours. Not bad!

Laatste dagje

Voordat ik vrijdagmiddag terugvloog naar Nederland, heb ik nog een laatste wandeling gemaakt door Girona. Toevallig kwam ik daarbij nog een hoop moois tegen: de beeldengroepen die ’s avonds bij de Goede Vrijdagprocessie zouden worden rondgedragen, stonden al in de buurt van de Catedral om te worden voorzien van bloemen en groen, en om nog een keertje te worden afgestoft. De processie zelf kon ik natuurlijk niet zien, maar deze beelden dus wel. Sterker nog, nu kon ik ze veel beter bekijken dan tijdens de processie het geval zou zijn geweest.

Inmiddels had ik onverwacht nog gezelschap gekregen in m’n appartement. Donderdag waren er twee Belgische jongens gearriveerd (informaticastudenten), waarvan de ene drie maanden stage kwam lopen in Girona en de ander slechts voor het Paasweekend mee was. Ze kwamen uit Wallonië en spraken geen Nederlands, dus ik kon m’n Frans weer eens oefenen :-) (Gelukkig spraken ze aardig Engels, want zo goed spreek ik nou ook geen Frans meer.)

Vrijdag gingen de Franse lessen nog even door. Bij de bus naar het vliegveld werd ik aangesproken door een Italiaanse student die voor een paar maanden in Frankrijk zat en daarvandaan op bezoek was in Spanje. Zijn Engels was ongeveer zo beroerd als mijn Frans, maar dat was nauwelijks een belemmering om toch een heel gesprek te voeren. Ook op het vliegveld heb ik nog met hem zitten praten, tot het tijd was om richting paspoortcontrole te gaan.

De vlucht terug was bijzonder rustig en bovendien vlot: we landden bijna een half uur eerder dan gepland. (Op de heenweg was ik ruim twintig minuten te vroeg. M’n ouders waren heen en terug beide keren ook ruim vroeger dan gepland. Waarom passen ze dat reisschema dan niet eens aan?) Helaas was het bijna de hele weg bewolkt, dus veel meer dan grote wolkendekens heb ik niet gezien.

Op het vliegveld stonden m’n ouders en zus klaar om me op te halen en het laatste stuk naar huis te brengen, waarmee mijn avontuur in Girona toch echt ten einde was gekomen.

Ik heb genoten :-)

Manaies de Girona

Ieder jaar vindt op de avond van Goede Vrijdag een processie plaats in het centrum van Girona. Hierbij wordt onder andere een banier rondgedragen, die de woensdag daarvoor wordt opgehaald bij de familie die hem dat jaar in beheer heeft gehad. De woensdagprocessie heet de Manaies de Girona en bestaat voornamelijk uit als Romeinse soldaten verklede mannen. Het stelt niet zo heel veel voor (binnen vijf minuten is de stoet voorbij), en echt mooie foto’s levert het ook niet op, maar het was toch wel aardig om te zien. (De vrijdagprocessie schijnt mooier te zijn, maar ja, dan ben ik hier net weg.)

Ondertussen ben ik alweer bezig aan m’n laatste werkdag. Alle berekeningen zijn klaar en de resultaten zijn geanalyseerd. Het verslag is grotendeels geschreven en gaat nu nog een paar keer heen en weer tussen mij en m’n begeleiders om er een tekst van te maken die voor een artikel gebruikt kan worden.

Morgen neem ik lekker vrij om in alle rust m’n spullen te kunnen inpakken en nog een dagje van Girona te kunnen genieten. Dat betekent dat dit waarschijnlijk m’n laatste bericht vanuit Spanje is. Hartelijk dank aan familie en vrienden (en vreemden?) die via deze weg mijn belevenissen hebben gevolgd en me met hun vele reacties nooit het idee hebben gegeven dat ik hier alleen was.

Winter aan de Costa Brava

Wist je dat Girona heel dichtbij populaire vakantieoorden als Blanes en Lloret de Mar ligt? Zo niet, geen schande: ik wist het ook niet voordat ik een reisgids kocht over de omgeving van Girona en daarin die plaatsen tegenkwam. Die omgeving is natuurlijk de Costa Brava: een van Spanjes bekendste kuststreken, die echter veel meer omvat dan Blanes en Lloret.

Op aanraden van Jordi ben ik vandaag per bus naar twee van de wat noordelijker gelegen kustplaatsen gegaan: Palamos en Sant Feliu de Guíxols. Hoewel het toerisme ook hier een duidelijke plaats in de samenleving heeft, is het minder aanwezig en wat verfijnder dan het goedkope massatoerisme aan de zuidelijke Costa. Bovendien is het toeristisch seizoen nog niet begonnen, dus dit was een aardige mogelijkheid om ongestoord de Costa Brava te bekijken… ware het niet dat ik, afgezien van de bus, mezelf natuurlijk alleen te voet kon verplaatsen. Zo heel ver buiten de nog steeds vrij toeristisch ogende directe omgeving van het strand ben ik in beide plaatsen dus niet geweest.

Eerst trouwens nog even terug naar die bussen, want dat gaat wat anders dan in Nederland. Er zijn iets van tien busmaatschappijen die Girona aandoen, elk met andere bestemmingen en tijdstippen van vertrek. Zo kan het gebeuren dat maatschappij A overdag op een bepaald traject rijdt, terwijl maatschappij B dat ’s nachts doet. Gelukkig staat het redelijk duidelijk aangegeven in het busstation, inclusief de dienstregelingen: een frequentie van eens per uur is al hoog, dus je wilt wel van tevoren weten hoe laat de bus gaat.

Goed, met behulp van de website van Sarfa (een van die maatschappijen) en de informatie in het station had ik een reisschema opgesteld. Etappe één (Girona-Palamos) en twee (Palamos-Sant Feliu) gingen probleemloos. Vervolgens zou ik aan het eind van de middag met Sarfa weer teruggaan naar Girona. Na aankomst in Sant Feliu had ik in het station daar nog gecheckt dat er om 16.45u en 18.15u bussen naar Girona zouden gaan. Prima toch? Nee, zo eenvoudig bleek het niet te gaan.

Om 16.44u was ik weer op het station (was niet de bedoeling daar zo laat pas te zijn, maar ik dacht, ik probeer het gewoon nog) en de chauffeur stond daar ook. Ik vroeg voor de zekerheid nog maar even of hij naar Girona zou gaan, waarop hij een duidelijk “No” antwoordde. Een vrouw voegde daar in een mooie Spaanse zin nog aan toe dat de bus naar Girona van maatschappij Teisa was, en vertrok vanaf het klooster. (Dat wil zeggen, ik herkende de naam Teisa en het woord ‘monasterio’. Bovendien waren we op de heenweg het klooster gepasseerd en daar stond toen een Teisa-bus. De rest van haar zin was dus niet nodig om te begrijpen wat ze zei.) Jaja… Waarom staat er op het informatiebord dan toch echt dat de Sarfa-bus van 16.45u naar Girona gaat? (Die vraag had ik overigens graag gesteld, maar ik spreek nog steeds geen Spaans, en de meeste Spanjaarden spreken slechter Engels dan ik Spaans.) Hoe dan ook, vanaf het klooster vertrok inderdaad een Teisa-bus naar Girona… om 18.15u, dus ik had nog wat tijd om rond te wandelen.

Maar voor het zover was, had ik natuurlijk al een paar uur Costa Brava achter de rug. Ik kwam rond 10.45u aan in Palamos, op een “busstation” dat niet meer was dan een bushalte met wachtruimte en kaartverkoop. Eén huizenblok verderop lag de kustboulevard, met aan de overkant het strand en daar weer naast de haven. Aan dat strand was weinig meer te zien dan dat het recentelijk nog machinaal was aangeveegd, dus na even de Middellandse Zee te hebben aangeraakt (hij voelt heel erg als de Noordzee) ben ik meteen maar doorgelopen naar de haven. Daar was duidelijk dat de visserij in Palamos nog van groot belang is: overal lagen netten en dergelijke, en de meeste boten waren vissersboten.

Voorbij de haven lag een stuk rotskust, waar begroeiing en branding zorgden voor een mooie plek om wat rond te klauteren en foto’s te maken. Nog weer wat verderop was het afgelopen met het toeristsch deel en kwam ik terecht in een wat vervallen deel van de haven, met aangrenzend een vrij arm ogende woonwijk. Niet bijzonder mooi om te zien, wel interessant, want tenslotte is ook dit deel van de Costa Brava.

Na een kort ritje met de bus (die ook in Spanje te laat komt) bleek het in Sant Feliu niet anders te zijn. Rond het strand ziet alles er netjes uit, maar loop een paar blokken verder (of soms alleen maar een hoek om of een heuvel over) en alles ziet er veel armoediger uit. Inmiddels was het een uur of twee: in de zomer geen tijdstip om op het strand te liggen, nu juist wel. Dus, shirt uit, broek opgestroopt tot m’n knieën, en net gedaan of het heel normaal was om op 19 maart op het strand te liggen. (Dat was het overigens niet. Ik was niet de enige op het strand, en niet eens de enige die er kleren bij uittrok, maar veel scheelde het niet. Voor zover ik heb gezien was ik wel de enige die tot verder dan zijn/haar enkels het water inging.) Qua temperatuur en zonneschijn (volledig heldere hemel) ging het trouwens wel, maar als de wind iets toenam werd het al snel fris. Al met al heb ik het toch bijna een uur uitgehouden, wat niet gek is als je bedenkt dat formeel de winter nog niet eens was afgelopen.

Uiteraard heb ik weer een hoop foto’s gemaakt, die op de gebruikelijke plek te zien zijn.

Soms…

1. Het is hier ’s ochtends te warm om met winterjas rond te lopen en te koud om zonder jas buiten te zijn. Een zomerjas zou de oplossing zijn, maar die ligt natuurlijk thuis.

2. Ik had voor vandaag alleen nog brood van een paar dagen oud en dan is het uitgedroogd en lang niet meer zo lekker.

3. Zeuren via een weblog is lang niet zo lekker als zeuren in persoon.

4. Kennelijk was het niet leuk genoeg om één keer het zadel van m’n fiets te stelen, want dat is vannacht weer gebeurd. Het is zo volslagen idioot dat ik niet weet of ik nou kwaad moet zijn of er hard om moet lachen, dus voorlopig ben ik maar gewoon verbaasd. Waarom? Wat is het nut of de lol van het stelen van zadels? In elk geval kan ik me troosten met het gegeven dat gedeelde smart nog slechts halve smart is, want mijn fiets was niet het enige slachtoffer. Ik denk er nu heel hard over om m’n fiets maar gewoon in te leveren en de resterende dagen te lopen. Fietsen is weliswaar sneller, maar ik heb geen zin om m’n zadel nog eens te laten stelen. (Ik zal in elk geval nooit meer denken dat iets zo vast zit dat het niet verwijderd kan worden…)

5. Verder gaat alles goed hoor :-)

Verwarming

Twee weken geleden miste ik nog m’n handschoenen, nu mis ik m’n zomerjas en heb ik er al bijna spijt van dat ik geen korte broeken heb meegenomen. Vanmiddag zaten we op 22 graden. De voorspelling was 18 graden en is voor de komende twee dagen nog iets hoger. Dat is het soort weer waarvoor ik hier zit :-)

Ouders op bezoek

Zoals al bleek uit het bericht van gisteren, waren mijn ouders afgelopen weekend bij me op bezoek. Ze arriveerden vrijdag een het eind van de middag in Girona en na enig zoeken van hun kant, ontmoetten we elkaar in de buurt van hun hotel. Toen het inchecken achter de rug en de kamer bekeken was, zijn we naar mijn appartement gegaan.

Vrijdagavond hebben we elkaar verder niet veel gezien, omdat ik een etentje had met de groep van de universiteit. Dat was heel gezellig, maar voor mijn doen ook heel laat: het was rond 22.45u dat we aan het voorafje begonnen. Ik had maar even de vrijheid genomen om rond acht uur een boterham te pakken, anders had ik dat nooit volgehouden. Na het eten zijn we nog uit geweest, waarbij bleek dat Girona wel degelijk een nachtleven heeft. De discotheek was niet super en de muziek kon ook beter, maar het was zeker leuk om hier een keer uit te gaan. Enige nadeel was natuurlijk dat ik de volgende morgen weer vroeg op moest om met m’n ouders op pad te gaan…

Zaterdag hebben we min of meer dezelfde wandeling gedaan als ik twee weken geleden al in m’n eentje (Joodse Wijk en stadsmuur), met als extraatje een bezoek aan de prachtige kathedraal van Girona. Het is een van de grootste Gotische kathedralen ter wereld en hij zit vol met beeldhouwwerk, schilderijen, borduurwerk en andere (religieuze) kunst. Je kreeg er een Engels gesproken persoonlijke rondleiding bij, zodat je ook nog eens wist waar je naar keek. Ontzettend goed verzorgd dus, en zeer indrukwekkend.

’s Avonds hebben we gegeten in een Catalaans restaurant, waar buitenlanders kennelijk minderwaardig zijn: wij kregen slechts één broodje bij de salade, Spanjaarden kregen er twee. Ook waren de serveersters soms wat te ijverig. M’n ouders waren iets eerder klaar met het dessert dan ik en precies toen ik met m’n laatste hap bezig was, kwam een van de serveersters hun spullen vast ophalen. En ja hoor, vervolgens ging ze staan wachten tot ik ook klaar was. Uiteraard ben ik dan zo vriendelijk om m’n mes nog eens extra zorgvuldig aan m’n vork af te vegen, m’n vork nog een keer extra af te likken, en m’n bestek extra langzaam en extra netjes op m’n bord neer te leggen. Trut… Kom zeg, wat dacht ze nou? Ik mag hopen dat ze zich er zo voor schaamde dat ze dat nooit meer doet.

Zondag hebben we door een ander deel van Girona gewandeld, maar niet zo lang als zaterdag. Zo veel is er uiteindelijk ook niet te zien hier (nog wel een hoop musea, maar daar hadden we geen zin in), dus dan is het leuker om een terrasje te pakken en bij te kletsen. Bovendien moesten m’n ouders om 15.00u weer op het station zijn voor de bus naar het vliegveld, dus zo heel veel tijd hadden we die dag toch niet meer.

Dat was dus de eerste keer dat ik m’n ouders op visite heb gehad, en we vonden het alledrie erg leuk. Als ik over een paar maanden in Leiden woon mogen ze nog wel eens langskomen ;-)

Zadelpijn

Maandagochtend, even na half negen: tijd om de fiets te pakken en naar de universiteit te gaan. Tot zover was gisteren alles normaal. Maar eh… waar was het zadel van mijn fiets? Niet waar het hoorde te zijn, dat was duidelijk. De fiets zelf stond er nog gewoon, maar zadel (en zadelpen) waren heel erg afwezig. (En raar dat dat er uitziet, een fiets zonder zadel.)

Dan maar lopen dus, met de ontzadelde fiets aan de hand want het leek me dat dit probleem toch via de universiteit moest worden opgelost. Vervolgens was ik ’s ochtends druk met andere dingen, dus om 15.15u (dan zullen zelfs Spanjaarden toch wel klaar zijn met de lunch?) naar Carme (de secretaresse) en het geval uitgelegd. Zij heeft toen de receptie gebeld, waar niemand Engels spreekt maar waar wel de persoon zit die over de fietsen gaat. Wat blijkt? Die was net weg voor lunch. Om kwart over drie? Ja dus. Maar ze zouden over een uurtje wel terugbellen.

Okee, om zes uur nog niets gehoord, dus maar weer richting Carme. Die was er niet, maar Miquel (een van mijn twee begeleiders hier) wel en hij had inmiddels contact gehad met de fietsenman. We moesten maar even een nieuw zadel gaan kopen. Miquel: “Nu meteen maar doen dan?” Ik, pogend mijn verbazing te verbergen: “Eh… ja, als u tijd heeft, dan wel graag.” Ter verduidelijking: Miquel is niet zomaar mijn begeleider, hij is hoogleraar en leidt het Institut de Química Computacional. Ik zie Prof. Baerends niet even aan een student aanbieden om mee te gaan om een zadel te kopen. (Niets ten nadele van hem, overigens.)

Na een autoritje van tien minuten (met de fiets achterin) stonden we bij de plaatselijke Decathlon (je weet wel, die megasportzaak die ook een filiaal heeft bij de Amsterdam ArenA, vlakbij mega-electronicazaak Mediamarkt, die ook hier in Girona vlakbij de Decathlon zit, als je me nog kunt volgen). Daar een nieuwe zadelpen en zadel gekocht, die met veel moeite op de fiets gemonteerd werden. (De pen ging er zo lastig in, dat de kans dat hij nog een keer verwijderd wordt in ieder geval miniem is.) Fiets terug in de auto, terug naar de uni, en de dag eindigde zoals het hoort: met de fiets terug naar het appartement.

Overigens gebeurt het wel vaker dat er hier zadels worden gestolen. Miquel ging nog niet zo ver om te zeggen dat het gebruikelijk is, maar een zeldzaamheid is het zeker niet. En waarom? Dat weet hij net zo min als ik.

Tot slot: ik kan een hoop zeggen over Spanjaarden (en dat heb ik ook al gedaan), maar ze zijn absoluut behulpzaam. Ik denk niet dat als een Spaanse student een dergelijk probleem in Nederland heeft, hij net zo vlot geholpen wordt als ik nu.

“Massale vechtpartij in vliegtuig”

Zoveel te melden vandaag, dus ik begin gewoon ergens mee…

Diverse journaals en kranten berichtten gisteren of vanochtend over een “massale vechtpartij” aan boord van een vliegtuig op weg naar Rotterdam. Op de site van de NOS staat het volgende:

De politie en de Koninklijke Marechaussee hebben op Rotterdam Airport zeker acht reizigers gearresteerd. Ze zouden bij een massale vechtpartij aan boord van een vliegtuig betrokken zijn geweest.

Het toestel van Transavia kwam uit het Spaanse Gerona. Twee groepen passagiers gingen tijdens de vlucht met elkaar op de vuist. De aanleiding was vermoedelijk dat iemand uit de ene groep een vrouw uit de andere groep lastigviel.

Volgens de politie brak vervolgens een massale vechtpartij uit in de cabine. Het toestel landde rond zeven uur op de Rotterdamse luchthaven, waarna de arrestaties werden verricht.

De politie sluit niet uit dat er veel meer mensen bij betrokken waren dan de acht die nu voor verhoor vastzitten en dat er nog meer aanhoudingen zullen plaatsvinden.

Dat vliegtuig was dus precies het vliegtuig waarmee mijn ouders weer naar Nederland vlogen na mij hier bezocht te hebben… Zelf hebben ze nergens last van gehad (behalve vertraging bij het uitstappen, omdat eerst die acht passagiers gearresteerd moesten worden), want de zogenaamde massale vechtpartij was achterin en zij zaten vrij ver voorin. Ze hadden niet het idee dat het incident nou zo groot was als beschreven in de media, wat deels wel zal komen omdat ze er niet alles van konden zien en omdat de media nou altijd geneigd zijn iets te overdrijven. (Drie jaar geleden was er een “grote uitslaande brand” in de VU. In werkelijkheid stond er alleen wat dakbedekking in de fik.) Hoe dan ook, achteraf gezien viel het allemaal wel mee en het enige wat m’n ouders er aan over hebben gehouden is een aardig verhaal.