Movie review: Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest

Saturday, August 12, 2006

Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, the sequel to the 2003 blockbuster Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, is an entertaining way to spend a rainy Friday night (or any night, really), but it’s as shallow as the waters Jack Sparrow–Captain Jack Sparrow–tries to stick to for most of the film.

Johnny Depp returns as the swaggering, swashbuckling pirate Jack Sparrow, though this time there’s more swaggering and less buckling of swashes than in Curse. Following Curse’s events, Sparrow is back at the helm of the Black Pearl. He gets contacted by an undead “Bootstrap” Bill Turner (sort-of bad guy father of William Turner, who saved Sparrow’s ass last time) about it being time to repay an old debt to all-out bad guy Davy Jones. Apparently, Jones considers himself the king of the oceans and he holds some grudge against Sparrow. It never became quite clear to me why, which might be because it’s been a while since I saw Curse, or maybe Chest simply never explains it.

Meanwhile, an evil English lord gatecrashes the wedding of William Turner (Orlando Bloom) and Elizabeth Swann (Keira Knightley) with an arrest warrant for both. Their role in Sparrow’s escape in Curse didn’t go over well with this lord, so he wants them hanged. He also wants to succeed Jones as king of the oceans, and probably he’d also be happy to become ruler of the rest of the world, if the opportunity presented itself. He’d make a fine James Bond villain, except that most of Bond’s enemies are not British, and they certainly do not come from the 19th century.

There are more unintentional Bond references. When Sparrow’s crew is attacked by spear-throwing, stone-slinging natives, none of the natives can hit any of the crewmen, just like Bond’s enemies are never able to hit Bond. Later, Sparrow falls down a chasm and lands hard on his back, which he really shouldn’t survive, but which he does nonetheless. That reminded me of GoldenEye, where bad guy Alec Trevelyan survived an equally deadly fall in the Arecibo Observatory telescope dish.

Anyway, back to Pirates. I suppose it’s a good thing the lord type cancelled the wedding, because I don’t think it would have lasted. Back in Curse, Ms Swann was going to marry some Commodore guy, but she dumped him in favour of Turner. This time, she develops feelings for Sparrow, despite her initial quest to rescue Turner from Jones. Pick one, I’d say, and stay with him. Now she has the rest of the Black Pearl crew thinking she might turn on them in the next movie.

Ah, yes. The next movie.

After two hours of Chest’s two-and-a-half hour run, I was wondering if they were ever going to finish the story. They weren’t. Chest ends like a cliff hanger. That’s okay. It just would have been more fun if it had ended with someone (or a lot of someones) actually hanging down a cliff, which would have been entirely possible given the setting of the movie.

With Sparrow on a quest for/against Jones, Ms Swann captured by the English lord, and Turner captured by Jones, the film sets out to find the titular dead man’s chest. The chest contains Jones’s still-beating heart, and that holds a certain appeal to many people. That’s kind of odd, I think, as I’d personally find a beating heart very creepy if it’s not surrounded by a body, but it seems to be quite normal for people in the Caribbean. Sounds like one place I’ll not put on my holiday list.

Turner wants to stab the heart to kill Jones once and for all (after all, Jones has been quite nasty to him) and to set his father free from Jones’s spell. Former Commodore Norrington (the guy Ms Swann was going to marry) wants to give it to the English lord to get his career back on track and to help the lord gain control over the oceans. Or perhaps he really wants to reign the oceans himself. I guess we’ll see in the next part. Sparrow wants to use the heart to exact some personal revenge on Jones, or something like that. I already forgot, if I even figured it out during the film.

Fortunately, that’s not important either. Actually, very little of the story is. The plot mainly serves as a way to get all the characters together in different groupings, in different locations, doing different things. The common thread in all of that, is that it should be as ridiculous as possible, because I suspect the writers and director thought that would be the most fun. Oh, how wrong they were.

Let’s revisit the original Pirates movie. Curse was great fun. It sparkled with energy and wonderfully captured the spirit from the theme park ride it was based on. It also had a story that made more or less sense. Most importantly, it was smart and witty.

Chest, unfortunately, kind of lacks those qualities. It’s still entertaining, but not nearly as much as its predecessor. It tries too hard to create funny scenes, while such scenes made themselves in Curse.

One problem, I guess, is that most pirate clichés were already used up by Curse, leaving only generic comedy routines for Chest. And where Curse took those pirate clichés and used them in that smart ‘n witty way, many of the jokes in Chest fell completely flat for me.

Example: at some point, two of Sparrow’s crew have the chest and try to escape Jones’s undead army. They run through a forest and a tree comes up right in the middle of their path. In an overly predictable way, they pass it on either side and the chest, carried between them, hits the tree. The only reason I had to laugh was because it was not at all funny, though the film definitely wanted it to be.

Another example: Sparrow is tied to a long pole by the previously mentioned natives. While most of them go off chasing Sparrow’s crewmen, Sparrow tries to escape. The pole is still strapped to his back when he comes across two female natives, who start throwing melons and coconuts at him. In defiance of all laws of physics (we’re talking a fist-thick pole here), they are skewered onto the pole on either side of Sparrow, as if it were a giant shish kebab. It looks totally stupid and it was totally unfunny. And yes, I have a much bigger problem with nonsense like this than with nonsense like undead people and submerging wooden ships. The latter are possible in Pirates world; the former is impossible in any world.

On the other hand, some jokes did work. While Sparrow is building a shish kebab, his crew is trapped in a cage and trying to escape the angry natives. They put their legs through holes in the bottom of the cage, lift it up, and run away as if they were in a Flintstones car. That one was hilarious in a good way.

The final showdown between Turner, Sparrow and Norrington, each pointing a sword at another, is a nice change of pace from the usual one-on-one hold-each-other-at-gunpoint scene. The ensuing sword fight is well choreographed and fun to watch, except for some very weird shots when they are rolling down a forest on a huge watermill wheel. And, I have to say, except for Ms Swan’s actions during the first part of the fight. She starts by calling for the men to grow up and stop fighting. When they don’t, she pretends to faint from the heat, but no one even looks her way. She then resorts to sitting and pouting, which also has no effect but to make her look stupid. What were the writers thinking there? It was totally out of character and apparently only served the purpose of letting the chest unguarded so it could be taken by someone else. That’s using out-of-character behaviour to advance the plot, and that’s never a good thing.

All in all, Chest falls prey to the problems almost all sequels face. It’s as if they took the leftover ideas from the original film, wrapped them in something that has to pass as a story, and added some weird stuff to fill the gaps. That’s not a movie, that’s a collection of good and bad scenes. And guess what? That’s exactly what Chest is.

In closing, I should point out one major highlight: the music. Composer Hans Zimmer did an excellent job expanding on Klaus Badelt’s score for Curse, which in turn drew heavily on Zimmer’s own work for Gladiator. Jack Sparrow’s theme is one of the best musical pieces I’ve ever heard, either inside or outside a cinema. Chest’s soundtrack actually brings some much-needed energy to many scenes, where the actors or the director couldn’t muster it on their own, and that did a lot for me to at least make it an entertaining two-and-a-half hours.

After all of that, one question remains: why was the film called Dead Man’s Chest? The chest was there, and Davy Jones had some semblance to a man, but he was far from dead. I suppose it sounds better than Living Man’s Chest or Undead Man’s Chest, but it really makes no sense. Perhaps it’s not so unfitting after all.


Openluchtcabaret

Sunday, August 14, 2005

Tijdens een zeldzaam moment van redelijk goed weer zat ik vanmiddag met een paar vrienden in het openluchttheater van het Vondelpark. De eerste voorstelling, van het trio Brokstukken, was bij vlagen erg leuk, bij andere vlagen vrij slecht, en de rest van de tijd niet heel bijzonder. Hoogtepunt was het lied over cowboy George, dieptepunt de running gag over een running gag. Gelukkig was het gratis, dus niet zonde van het geld, en hadden we het onderling gezellig op de tribune, dus ook niet echt zonde van de tijd.

Na een af- en aankondiging door de vreselijk irritante gastheer was het tijd voor Katinka Polderman, die gelukkig een stuk leuker was. Zo chagrijnig en zwartgallig was ze, zo no-nonsense, zo vreselijk niet vrolijk, dat ik me uitstekend heb vermaakt. Een specifiek hoogtepunt kan ik niet noemen, omdat haar hele show gewoon goed was, inclusief de toegift: “Ik zou nu weg moeten lopen en dan zouden jullie moeten gaan klappen. Dan zou ik terug moeten komen en zouden jullie nog harder moeten gaan klappen, en dan zou ik nog een toegift moeten spelen. Maar ja, ik zit hier nou toch en ik ben net zo lekker op dreef, dus ik speel de toegift nu maar meteen.” En dat met die zeurderige stem van d’r, alsof ze totaal nergens zin in heeft… Fantastisch!


War of the Worlds

Thursday, July 21, 2005

War of the Worlds (WotW), de film naar het (bijna) gelijknamige boek van H.G. Wells, was zeker niet slecht, maar viel me wel wat tegen. Het verhaal: de mensheid wordt aangevallen door buitenaardse wezens en we lijken ten dode opgeschreven, totdat alle aliens plotseling dood neervallen.

De Aarde en/of de mensheid zijn in de bioscoop natuurlijk al ettelijke malen aangevallen door buitenaardse wezens (zie bijvoorbeeld Independence Day), dus dat belooft niet veel goeds voor WotW. Gelukkig wordt de aanval (en de verdediging) op een dusdanig originele (en visueel overweldigende) manier gedaan, dat dat deel van de film weinig slechte punten bevat. Waar het mis gaat is bij het einde: opeens zijn de aliens verslagen en blijft de mensheid gespaard. De reden? De Aardse bacteriën blijken iets teveel van het goede voor wezens die op hun eigen wereld al millennia geen ziektes meer kennen. Op zich niet ongeloofwaardig, maar het komt volledig uit het niets. Als de film eerder al wat hints had gegeven was het een prima einde geweest, nu komt het te plotseling. En volgens het omgekeerde van “Eind goed, al goed,” vond ik de hele film daardoor minder goed dan ik had gehoopt.


Sin City

Friday, June 17, 2005

Toen ik de eerste keer de trailer van “Sin City” in de bioscoop zag, had ik meteen al het idee dat ik dit een hele goeie film zou gaan vinden. En wat bleek gisteravond? Het was ook werkelijk een hele goeie film. Hij zag er overweldigend mooi uit: bijna geheel in zwart-wit (soms niet eens zwart-wit met grijstonen, maar echt alleen zwart en wit), met hier en daar sprankelende kleurdetails. Ik had me er al bij neergelegd dat het verhaal wat minder zou zijn, maar daar was eigenlijk niets mis mee. Het enige echte minpunt vond ik de soundtrack, die van mij best wat harder (zowel qua volume als qua stijl) en nadrukkelijker had gemogen. Maar ja, puur op uiterlijk vertoon is “Sin City” al een van mijn favoriete films aller tijden… Zelden heb ik een film gezien die er zo mooi en cool uitzag als deze.

Officiële website


Aflevering 3

Sunday, May 22, 2005

Voor een film waarvan ik al wist hoe het met de hoofdpersonen zou aflopen, had Star Wars: Episode III: Revenge of the Sith nog redelijk wat verrassingen in petto. De transformatie van de goede Anakin naar de slechte Darth Vader was al vrij snel voltooid, wat denk ik een juiste keuze was van schrijver/regisseur George Lucas: zo bleef er tenminste voldoende tijd over om te laten zien hoe iedereen erop reageert.

Het verhaal van Episode III was eenvoudig en zelfs met weinig voorkennis goed te volgen. De actiescènes waren prima, hoewel de computeranimaties hier en daar te herkenbaar waren. Zoals gebruikelijk bij Star Wars waren sommige van de dialogen, vooral die tussen Anakin en Padme, tenenkrommend. George Lucas is nou eenmaal niet iemand die goede liefdesscènes kan schrijven en Hayden Christensen (Anakin) is ook geen acteur die dergelijke passages geloofwaardig kan overbrengen. Wat dat betreft is er weinig veranderd sinds de oorspronkelijke trilogie.

Voor fans van science fiction in het algemeen en Star Wars in het bijzonder is deze film toch wel de moeite waard. Liefhebbers van actie zullen hem ook kunnen waarderen, maar voor de neutral georiënteerde toeschouwer is het net zo als met Kingdom of Heaven: het ziet er mooi uit, maar er zit erg weinig onder het oppervlak.


Kingdom of Heaven

Thursday, May 12, 2005

Kingdom of Heaven werd (en wordt) groots geadverteerd als de nieuwe Gladiator, maar zo goed is deze film van regisseur Ridley Scott (die inderdaad ook Gladiator maakte) beslist niet. Kingdom ziet er technisch goed uit, is spectaculair en behoorlijk onderhoudend, maar het geheel komt toch wat vlakjes over. Voorbeeld: geen van de personages lijkt zich echt druk te maken om de afloop van de aanval op Jeruzalem (wat erg deed denken aan de aanval op Minas Tirith in Return of the King): ik zal niet zeggen welke groep uiteindelijk wint, maar wat de reacties van beide kanten betreft had de uitslag net zo goed andersom kunnen zijn.

Ook niet goed: er zijn veel te veel toevalligheden. Waarom wordt Balian (een hoofdrol van Orlando Bloom) opgezocht door zijn vader net nadat Balians vrouw en kind zijn overleden? Waarom is Balian de enige overlevende van de (vreemd verfilmde) schipbreuk? Waarom komt hij vervolgens in de woestijn een belangrijke Saraceen tegen? Waarom komt hij in Jerusalem precies op het moment dat de koning stervende is en zijn tegenstanders de macht willen grijpen?

En waarom pakt alles precies goed uit voor Balian? Geboren geluksvogel, I guess…

Dan is er ook nog de vrij onsubtiele parallel met de huidige situatie in het Midden-Oosten, die aan het einde met een paar regels tekst nog even duidelijk wordt gemaakt voor die paar kijkers die hem gemist hadden. De boodschap van de film is in elk geval niet te missen: verschillende religies moeten gewoon in vrede naast elkaar leven. Wel weer jammer dat dat onmogelijk is als iedereen zich zo gedraagt als de personages in Kingdom, dat wil zeggen, als iedereen zijn acties rechtvaardigt met de stelling dat God het zo wilde.

Al met al is Kingdom of Heaven een aardige, maar oppervlakkige actiefilm, met een verhaal dat bovendien nogal wat rammelt.


Koninginnedag

Monday, May 2, 2005

Koninginnedag 2005 in het kort: lang, gevarieerd en ontzettend leuk. Het uitgebreidere verslag…

03.30u: De wekker gaat. Dianne en ik zijn redelijk wakker, al vragen we ons ernstig af waarom we zo vroeg al opstaan. We besluiten Philip en Galvin de schuld te geven en kleden ons snel aan.

04.05u: De spaanplaat die een belangrijk onderdeel van het kraampje moet worden blijkt weliswaar in Diannes auto te passen, maar dan is er geen ruimte meer voor drie personen. Gelukkig ben ik met een iets grotere auto, waar net wel drie zitplaatsen overblijven na het inladen van (bijna) alle spullen.

04.20u: Wij vertrekken, een eenheidsgenoot komt net thuis.

04.40u: Het traject Uilenstede-Diemen is succesvol en zonder omwegen afgelegd. Philip is ook wakker en voegt zich bij ons met vier klapstoeltjes en zijn gebruikelijke goede humeur.

05.15u: We worstelen ons tussen de laatste Koninginnenachtvierders door en kunnen, tot vooral Philips verbazing, helemaal doorrijden tot aan het Muntplein. Na overleg met een politieagent aldaar maken we een U-bocht midden op het Muntplein (tussen de politiebusjes door), keren bij de Herengracht nogmaals en zetten de auto voor Pathé de Munt neer. Andere kraamhouders hebben de stukjes tape in de vorm “Gereserveerd - Philip” keurig gerespecteerd.

05.20u: De schragen blijken nog op Uilenstede te liggen, en zonder schragen natuurlijk geen kraam. Dianne en ik laten Philip achter in gezelschap van de spaanplaat en rijden terug naar Uilenstede.

05.45u: De snelste route vanaf het Muntplein naar Uilenstede voert niet via de A2 en de A10 ten oosten van de A2. Onze route wel. De schragen worden ingeladen, evenals de zak Chup-a-Chups die we ook hadden laten liggen. We vergeten het papier en de stift voor de prijskaartjes, maar dat blijkt geen probleem te zijn.

06.00u: Het laatste uitgangspubliek is verdwenen en overal wordt druk gewerkt aan kramen en stands van verschillende vorm en grootte. Philip is nog steeds wakker (of wordt dat net op tijd weer). We laden alles uit en terwijl Philip en Dianne de kraam opbouwen, rij ik naar de Stadhouderskade om de auto te parkeren.

06.30u: We begonnen met de kraam op de stoep, maar gezien de positie van de omliggende kramen schuiven we toch maar iets de straat op. Philips oneindige binnenzak bevatte nog een notitieblokje en pen, zodat Dianne de prijskaartjes kan schrijven. Alles wordt vakkundig aan elkaar vastgetapet.

07.00u: Onze kraam is klaar. In de verkoop: gele en bruine M&M’s, drie soorten Doritos Bits, gevulde en appelkoeken, blauwe en rode Aquarius [geen witte, zoals oorspronkelijk vermeld], grote bussen Pringles, Mentos Red Orange, grote en kleine glow-in-the-dark-sticks, Chup-a-Chups en vijf soorten zakjes chips. Links van ons staat een metalen raamwerk, voorlopig zonder inhoud. Rechts staat een kartonnen doos, kort daarvoor aangevoerd door een wat onprettig ogend mannetje wiens polsen niet recht zijn, maar een hoek maken van negentig graden.

07.10u: We schuiven nog maar een stuk naar voren, teneinde niet geheel te verdwijnen achter de steeds groter groeiende kraam links. Ter versteviging (en om iets te doen te hebben) wordt nog wat tape aangebracht. Galvin is inmiddels ook wakker, maar is nog in Dronten vanwege rijles. Hij zal aan het eind van de ochtend op het Muntplein aankomen.

07.20u: Onze eerste verkoop! De hotdog- en satékraam van even verderop komt twee zakjes M&M’s halen.

08.30u: De kraam rechts is uitgebreid met enkele kartonnen dozen, waaroverheen een wit kleed is gelegd. De koopwaar: oranje sjaals, hoeden en andere troep. Het geheel oogt armoedig. De kraam links wordt langzaam volgehangen met Spaans/Mexicaanse kleding en prullaria.

08.40u: Ik laat Dianne en Philip achter en wandel richting Centraal. De Kalverstraat is ontzettend stil, op de laatste vijftig meter voor de Dam na. Het Damrak is al redelijk vol met kramen en publiek.

09.15u: Michiel, Susanne, Tamarah, Lisette en Mark zijn gearriveerd. Er worden hoedjes gevouwen van de Metro en snel weer weggegooid, waar Lisette later spijt van krijgt als ze hoort dat er vijf miljoen mee viel te verdienen. We lopen via de Nieuwezijds en het Spui naar het Muntplein. De Vie (fruitdrank) die bij de kruising met de Raadhuisstraat wordt uitgedeeld is raar spul: hoe hard je ook schudt voor het openmaken, onderin blijft het lekkerst.

10.30u: Via Rokin, Dam, Raadhuisstraat en Rozengracht komen we in de Jordaan, waar een heel gezellige sfeer hangt. We kopen een onmogelijk grote suikerspin.

11.00u: Plaspauze op het Leidseplein. Lisette is helemaal weg van het verfrissende luchtje dat in de toiletten hangt. Bij gebrek aan handdoeken gebruiken we elkaars T-shirt. Tamarah geeft de voorkeur aan m’n jas.

11.30u: Het Vondelpark zit en staat vol met drummende, dwarsfluitende, blokfluitende, viool spelende en oude spullen verkopende kinderen plus bijbehorende ouders. Mijn groepsgenoten hebben het plan me aan iemand te koppelen in de singlesbar (of hoe dat ding ook heet) waarover ze in de Metro hebben gelezen, maar een serieuze poging om die bar zelfs maar te vinden wordt niet ondernomen.

13.00u: Jacob voegt zich bij ons en met z’n zevenen zetten we koers naar het Museumplein, waar we een flinke stapel opblaaskronen in ontvangst nemen. We komen Franka tegen en Tamarah, Susanne en ik blijven bij haar op het Museumplein. De andere vier lopen naar de Albert Cuyp.

15.00u: We hebben genoeg van de slechte artiesten op het Museumplein. Helaas ligt het mobiele belverkeer inmiddels vrijwel volledig plat, dus Tamarah, Susanne en ik vertrekken op de gok richting de Albert Cuyp. Daar blijkt eigenlijk niets te doen te zijn, dus we gaan maar ijs eten. Lisette laat via sms weten dat zij weer op het Museumplein zijn, dus wij weer die kant op.

16.30u: Tamarah en Susanne gaan weer naar huis, zodat Lisette overblijft met Jacob, Mark, Michiel en ik. Uiteindelijk besluiten ook wij maar eens weg te gaan.

17.30u: De plaspauze op het Leidseplein gaat niet door omdat de toiletten net worden gesloten. Dan maar geen lekkere geurtjes, maar ook geen natte T-shirts.

18.30u: Bij het Muntplein scheid ik me van de anderen om me weer bij Dianne en Philip te voegen, die een uur of zeven eerder al gezelschap hadden gekregen van Galvin. Nanda is ’s middags ook nog een paar uur geweest. De verkoop is redelijk gegaan, maar er is nog veel over. De prijzen zijn gedaald sinds half negen.

19.15u: Ik haal voor vier euro een portie saté. Tien minuten later haalt Galvin een portie saté voor twee zakjes M&M’s, ter waarde van één twintig.

19.30u: De beste verkoop van de dag: ik had wat van die opblaaskronen meegenomen en Galvin heeft er een op z’n hoofd. Een passant vraagt wat dat ding kostte en Galvin antwoordt vijf euro. De passant koopt de kroon voor tien euro en zal later wel ontdekt hebben dat hij daarmee tien euro te veel heeft betaald.

19.45u: Onze scheefgepolste rechterbuurman verkoopt zijn laatste feesthoed voor een bedrag dat zo hoog is omdat hij voor zijn laatste hoed een goeie prijs wil vangen. De koper is nauwelijks verdwenen, of de verkoper legt een nieuwe laatste hoed in zijn kraam.

20.00u: Niels en Stijn komen langs en ontdoen ons van een stapeltje M&M’s en Doritos Bits. Bovendien doneren ze een toeter, waarmee we ruime tijd grote lol hebben.

20.05u: De buurman rechts prijst zijn waren aan voor drie vijftig. Een Japanner vraagt in het Engels naar de prijs van een sjaal en moet vijf euro neertellen. Standhouders zijn geldwolven, toeristen zijn dom.

20.30u: We verkopen niets meer en pakken de overgebleven spullen in. De chips zijn goed voor het weekendje Maastricht, de M&M’s, Doritos en koeken gaan naar de snoepla. Voor de light sticks hebben we nog geen bestemming, maar die vinden we in de loop van de avond nog.

21.15u: Alles ligt in de auto en we zijn terug bij Pathé de Munt, waar we kaartjes kopen voor The Interpreter. Beladen met chips, popcorn, M&M’s, drank en kleine light sticks zoeken we de beste zitplaatsen. De drankjes worden voorzien van light sticks, zodat we ze straks in het donker ook nog kunnen vinden.

0.00u: We zijn niet in slaap gevallen tijdens de film, die weliswaar een goed verhaal had, maar wat erg serieus en traag was. Philip laat de overgebeleven light sticks vallen en activeert ze daarmee bijna allemaal. Hij neemt de gele en rode mee voor verlichting op z’n fiets en gaat naar huis. Dianne, Galvin en ik rijden met de auto naar Uilenstede. We rijden dit keer niet om via de A2 en de A10, maar via het Museumplein. Het is kennelijk lastiger om van het Muntplein naar Uilenstede te rijden dan andersom.

0.30u: Bij het uitladen van spullen vallen de grote light sticks op de grond en worden vervolgens gebruikt als decoratie in de kamer van Dianne en Galvin. Hoewel ik natuurlijk nog slaapspullen daar heb, ga ik toch maar naar huis.

1.30u: Ik val in slaap na m’n langste en leukste Koninginnedag ooit.