Marked

That’s what my left side looks like right now, courtesy of today’s starting pitcher for the Maassluis Gophers. His 1-2 pitch in my first at-bat went way inside and hit me square above the hip. It’s one of the more painful hit-by-pitches I’ve had in my baseball life.

The same pitcher proceeded to hit our right fielder in his thigh in the second inning. In the third, he hit our left fielder (a new guy, in his first ever at-bat) on his wrist, deflecting against his cheek. The pitcher got pulled after that frame, only to have the reliever hit our catcher in his foot in the fourth.

It got us a couple of base runners, but we couldn’t really come through at the plate otherwise. (In fact, we might have had more hit batsmen than base hits.) We had a lousy day on defense as well, resulting in a 21-2 loss. The good news: we had fun. We’ve had a couple of big losses this year, but we’re having fun each time. We’re not playing to win this year, but to have a good time.

In between the having fun, I’m also swinging the bat quite well. I have a five-game hitting streak going, getting my average up to .412. Thanks to eight walks and three HBPs in 28 plate appearances, my on-base percentage is .643.

I was back to the second spot in the line-up today, after hitting lead-off for the previous two games. I was 3-for-3 in those games (a double to start each game and a single in the first game) with three walks, so I kind of wonder why our coach put me back in my old spot. I still got a hit today: a roller that only got halfway to third base. Not a chance for either the third baseman or the pitcher to throw me out on that one. My third at-bat almost resulted in a sacrifice fly. I hit a one-out fly ball to right field deep enough for the runner from third to score, but the runner from first went too far from his base and he was put out before the other guy crossed the plate. Instead of a sac fly, it was an inning-ending double play.

After starting as short stop, I got to pitch the final 1.2 innings. We were already far behind when I took the mount, so I treated it pretty much as a practice session. My best pitch was the one that ended the last inning. I was throwing fastballs all the time, because I didn’t really have control on my change-up. With the bases empty and two out, I got the batter on one ball and two strikes. I thought I’d try another change-up and this one worked beautifully. It went through the middle of the zone, but the batter swung way too early. Strike three.

Meanwhile, my old team continues to play well. After winning the championship in the 5th Division last year, they’ve led the standing in the 4th Division all year so far. (The lower the number of a Division, the higher the level of play.) I don’t have any numbers on this, but I’m sure it doesn’t happen often that a team wins one Division one year and a higher Division the next year. With nine out of sixteen games played, my old team has an 8-1 win-loss record. The number two team is 5-3, followed by two 5-4 teams and two 4-4 teams. My old team won’t play the number two team until late August. If they win that game, the championship is pretty much theirs.

Applied

… and math is just applied philosophy.

Losses all around

The baseball competition is suddenly turning wild. We didn’t play on July 8th, but the number two and three teams (Spikes and Zwijndrecht) did. Both lost and fell to a game and a half behind us.

Yesterday, we played Spikes for a chance to really pull away. Unfortunately, we let the opportunity slip and lost 8-4, so Spikes now only stands half a game behind us. The weekend wasn’t all bad, though, since Zwijndrecht lost and stays a game and a half behind.

We have three games left this season (July 22nd and August 19th and 26th), against Zwijndrecht and the number six and eight teams. Spikes has four games yet to play, two of which are against Zwijndrecht. It would be very nice if Spikes drops one or both of those. If Spikes and us win all of our remaining games, we’ll finish tied for first place and we’ll have to play an additional game to decide the championship.

Yesterday’s loss was due to a collective off day on our part. It looked like we were playing with half our minds somewhere else, resulting in sloppy defense and weak offense. Our pitcher didn’t throw all that bad, but the Spikes players were swinging the bat well and managed to find the holes frustratringly often. We didn’t, resulting in only three hits against their ten. It wasn’t enough that one of our hits was a three-run inside-the-park homer.

The objective for our remaining three games is very simple: win ‘em. And while we do that, we’ll hope for Spikes to lose one of their last four.

Tough road victory

Today’s baseball schedule showed an away game against the Birds from nearby Zoetermeer. We won from them earlier this year (9-5 at home) and they were in fifth place in our division, but it’s a very tough team to beat on the road, so we weren’t taking anything for granted. Thanks to a strong outing from our ace pitcher, some defensive gems and one strong inning at bat, we took a 6-2 win back to Leiden.

As we arrived at the field, it was unclear whether we could play at all. There was a lot of water standing on the gravel (though not nearly as much as on the adjacent softball pitch, where the entire infield was flooded) and the weather forecast was all but optimistic. Hoping for the best, the home team set to getting the field playable, and we got going on our pre-game warm-ups. At game time, everything and everyone was ready, and the sun even came through momentarily. We did get some light rain later on, but we could play the entire game without interruptions.

After a scoreless first inning, a Birds error in the second led to our first run. Some good swinging of the bats got us three more in the next frame. From there on, it was a matter of keeping them at bay and maybe getting some more runs ourselves. We pretty much succeeded in both objectives, and when we hit the two-hour time limit after seven innings, the final score was 6-2.

We’ve now won six straight and lead our division with a 7-2 win-loss record. The number two and three teams also won their games this weekend, and trail us by half a game each. We can hopefully pull away from one of them in three weeks, when we play at their field. The other team is visiting us on August 19th; if all goes well, that’s the game where we’ll clinch the championship.

Garfield

Iedere dag krijg ik per email een Garfield-stripje toegestuurd. De meeste zouden wel de moeite waard zijn om hier te plaatsen, maar dat is uiteraard vrij zinloos. Het stripje van vandaag is echter zo briljant dat eens een uitzondering ga maken:

Typisch Spaans?

Zoals in elk land gaan ook in Spanje een aantal zaken anders dan thuis. Enkele van de meest opvallende voorbeelden:

- Fietspaden worden voor veel dingen gebruikt (voetpad, parkeerstrook), maar schijnbaar zelden om op te fietsen (dat gebeurt dan wel weer op de gewone weg of op de stoep).

- Fietsenrekken staan meestal achterstevoren. (Foto volgt nog.)

- Bedienend personeel zegt gracias (”dank u”) als ze bijvoorbeeld het wisselgeld of de kassabon geven. Uiteraard zeg ik dank ook netjes gracias, waarna er soms nog een gracias van hun volgt.

- Als een Spanjaard z’n auto even ergens stil moet zetten, doet hij dat bij voorkeur op een plek waar het hem uitkomt, zonder nou heel veel rekening te houden met de overige weggebruikers.

- Afronden op vijf cent is hier nog ongebruikelijk. In de kantine van de universiteit kost een kop thee 43 cent en een donut kost 48 cent.

- Fietspaden en fietsstroken zijn er wel, maar niet altijd op logische plaatsen. Ongeveer de helft ligt aan de linkerkant van de weg (vaak direct naast de strook voor de tegengestelde richting, die dus wel normaal rechts ligt). Ze houden ook nog wel eens plotseling op of lopen uit op een zebrapad, waar fietsers kennelijk ook gebruik van dienen te maken. (Auto’s stoppen in ieder geval voor zowel voetgangers als fietsers.)

- Rotondes kun je best gebruiken als parkeerplaats. In de buurt van de universiteit ligt een rotonde waar zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant auto’s geparkeerd staan.

- In de straat waar ik woon zet iedereen zijn afval ’s avonds gewoon voor de deur (dus niet ergens in een centrale afvalbak). Dit wordt ’s nachts netjes opgehaald, soms wordt de straat ook nog even schoongemaakt, en ’s ochtends ziet alles er weer netjes uit.

- Op bijna elke straathoek staat een geldautomaat en tussen twee hoeken in soms ook nog een. De meeste ogen niet of ze heel veel gebruikt worden en ik heb nog nooit meer dan twee personen bij één automaat gezien, waarvan ik er dan zelf altijd nog één was.

Weblogarchief nu compleet

Ik heb de rest van m’n oude weblog-entries zojuist toegevoegd, dus het archief is nu compleet sinds juli 2003. Niet alle maanden zijn aanwezig, maar dat komt gewoon omdat ik in die maanden niets gepost heb.

Inmiddels heb ik van één trouwe bezoeker gehoord dat de wijzigingen die ik heb aangebracht in het menu niet echt verbeteringen waren. Ik zou echter ook niet direct een ander idee hebben, dus eventuele suggesties daarvoor zijn welkom :-)

Verslag van bezoek aan Barcelona

Afgelopen zaterdag was ik dus in Barcelona, waar ik een rondje heb gemaakt langs de belangrijkste toeristische attracties. Het eerste deel van m’n bezoek verliep hetzelfde als vorige week maandagavond: met de trein naar station Passeig de Gràcia, waarmee ik meteen bij attractie nummer één was. Het station ligt namelijk vlakbij de drie huizen die de Mançana de la Discòrdia (Twistappel) vormen. Lange tijd was er een strijd welke van deze huizen het mooiste was, en dus welke van de drie Modernistische architecten Gaudí, Puig i Cadafalch en Domènech i Montaner de beste was.

Iets ten noorden van de Mançana de la Discòrdia staat het Casa Mila, ook wel bekend als de Pedrera (Steengroeve). Dit is het op één na bekendste bouwwerk van Gaudi, want het bekendst is natuurlijk de Sagrada Família. Deze tempel/kerk is nog lang niet af, maar ook nu al zeer bijzonder en imposant. Er is een lift om tot bovenin de torens te komen, maar ik heb het op de ouderwetse (en leukere) manier gedaan: via de steile, smalle wenteltrappen.

Vanaf de Sagrada Família ben ik noordwaarts en heuvelopwaarts gewandeld richting het ook al door Gaudí ontworpen Parc Güell. In dit zeer grote stadspark is het niet alleen heerlijk wandelen (zeker met het weer van zaterdag), er is ook heel veel te zien van Gaudí’s bouwkunst. Toen ik aankwam op het grote open plein was het tijd om wat te eten, waarbij het alleen jammer was dat er net wat wolken voor de zon kropen.

Na Parc Güell ging het weer zuidwaarts richting de haven en de Middellandse Zee, met onderweg nog stops bij enkele bijzondere gebouwen, straten of pleinen, zoals het Casa Vicens, het Plaça de Catalunya, de Boqueria, de Santa Maria del Mar en natuurlijk de belangrijkste straat van Barcelona: de Rambla. Daarna (na het bekijken van de haven dus) vond ik het wel zo’n beetje mooi geweest… Er zijn grenzen aan hoeveel je in één dag kunt zien, ook al is er in Barcelona genoeg om een week (en nog wel meer dan dat) mee te vullen. Reden genoeg dus om er in de toekomst nog eens heen te gaan :-)

Barcelona!

Na het korte bezoekje van vorige week maandagavond, was het zaterdag tijd voor het echte bezoek aan het prachtige Barcelona. Ik heb heel veel gezien en het was eigenlijk allemaal mooi. Hoe mooi? Bijna zo mooi als deze 126 foto’s laten zien, want in werkelijkheid is het nog mooier. De foto’s zijn voorzien van (soms uitgebreide) omschrijvingen en qua verhaal houd ik het daar nu even bij, want het is de bedoeling dat ik vandaag ook nog wat aan m’n stage doe :-P

IJsfoto’s

Als je wilt zien wat een combinatie van kou, water en wind kan doen, kijk dan eens op deze site:

http://www.skyandsummit.com/Glacegeneve