ONCS pictures

To accompany the previous entry, I put the handful of pictures I took during the ONCS in my photo gallery.

ONCS 2006

Ascension Day and the day after are that time of year when the Dutch undergrad (Bachelor and Master) students in chemistry and related fields come together for two days of sports, parties and a big lack of sleep. This event is known as the ONCS (pronounce: onx): the Open Nederlandse Chemie Sportdagen, or Open Dutch Chemistry Sports Days. This year, about 400 students from across the country (and a dozen or so from Germany) came together in the city of Nijmegen to compete in badminton, beach volleyball, darts, frisbee, handball, hockey, soccer, tennis, table tennis, volleyball, and some “non-sports” like chess and Trivial Pursuit. Some recent graduates (such as myself) also come along.

The weather is supposed to be very good all the time, but we were unlucky this year. Except for maybe two minutes of sunshine on the first day, it was overcast all the time. Even worse, we got some showers on day one and it was pouring down almost continuously on day two. I played beach volleyball and I’ll tell you, it’s more fun when the sun is shining! It was so bad the second day that we moved indoors, substituting the wet sand for a normal volleyball court. We ended up in sixth place out of eight teams, but it should be noted that we had a two-man team and all the other teams had three players. (Normal beach volley is two vs. two, but for this tournament teams of three were also allowed.) If we’d had a third player, we’d probably have ended in third place.

Note to self for future games: the fence and concrete base around the sand court are not to be slammed into with any decent force, unless I want another bruised hand and bruised/bleeding knee. Fortunately I could play on without any real trouble.

I didn’t stay around until the awards ceremony, so I’m not sure where we ended with our university. Based on the results I heard, I’d say around seventh out of eleven.

PS. That Chile report is really coming soon now…

[Update (May 29th, 2006): Apparently, we ended in sixth place. Even better!]

Tweedrie

Was ik er net aan gewend dat ik 22 jaar oud was, ben ik zojuist alweer 23 geworden. Opvallend dat ik mijn leeftijd steeds minder belangrijk vind. Vroeger kon ik zonder enig nadenken het juiste getal noemen; tegenwoordig sta ik me eerst af te vragen wat het ook weer was… 22, 23, misschien al 24? Ergens begin twintig, laten we het daar maar op houden. En om eerlijk te zijn, zo belangrijk is het nou ook weer niet. Er hangt veel meer af van wat je doet in het leven, dan hoe lang je al rondloopt. Promovendi, bijvoorbeeld, heb je van allerlei leeftijden, maar waar telt is dat ze promovendus zijn.

Hmm… met ouderdom komt kennelijk ook quasi-filosofisch gelul ;-)

Ja, leuk feestje gehad net. Dertien man in totaal (mezelf meegeteld), waarvan vijf uit Leiden, zeven van de VU en drie nog van het vwo (mezelf drie keer meegeteld). Niet bij mij thuis natuurlijk, want daarvoor is het toch echt te klein. North End, een Engelse pub, tevens stamkroeg van de astrochemiegroep, bleek wel een prima locatie. Helaas viel het niet voor iedereen mee om er te komen, aangezien er 35 km bovenleiding ontbrak tussen Schiphol in Leiden. Als dan ook de metro’s in Amsterdam stilstaan vanwege een stroomstoring, wordt zelfs omrijden via Sloterdijk en Haarlem bijna onmogelijk. Gelukkig konden Dianne, Galvin, Petra en Philip na anderhalf uur te hebben gedaan over het stuk Uilenstede-Zuid/WTC-Uilenstede, alsnog de auto pakken en naar Leiden komen.

Alsof hun aller aanwezigheid nog niet genoeg was, werd ik ook nog van een stapel cadeaus voorzien: een taartvorm met een pak mix voor appeltaart, een slakom, cocktailglazen (als aanvulling op mijn afstudeercadeaus), een roestvrijstalen antigeurzeep, de uitbreiding Kooplieden & Bouwmeesters voor Carcassone, een kookboekje, het boek I always get my sin en nog een boekenbon. Een prachtig begin van mijn tijd als 23-jarige, dat absoluut. Dankjulliewel!

Hele laptop

Altijd leuk, even een onaangekondigd bezoekje aan de VU. Prachtige verbaasde gezichten van mensen die me daar totaal niet verwachten. Ook leuk: al die eerstejaars op M1 die geen idee hebben wie ik ben. Eindelijk weer eens een groep studenten die me niet kent!

Uiteraard had ik ook een reden om maandagochtend vroeg op de VU te zijn. Na ruim twee weken was m’n laptop namelijk weer gerepareerd, dus die moest ik even ophalen. De fabrikant heeft er nieuwe geheugenmodules in geplaatst en inderdaad, de problemen lijken te zijn verholpen. Mooi zo!

Buluitreiking en feestje

Prachtige dag gisteren! Aan het begin van de middag had ik mijn buluitreiking (toch echt cum laude), met leuke praatjes van Matthias (namens de sectie Theoretisch) en Dianne (namens het VCSVU-bestuur). Tegelijk met mij waren er nog drie uit mijn jaar: Daniëlle (ook cum laude), Tushar en Jitske. Bovendien kreeg later op de dag Frank zijn bul ook nog, zodat vijf van de oorsponkelijke zestien binnen de tijd klaar zijn. Er zijn maar weinig cohorten die ons dat nadoen!

De rest van de middag heb ik lekker op de VU rondgehangen, tenslotte heb ik die kans niet zo vaak meer nu ik in Leiden zit. Uiteindelijk toch maar naar m’n ouders gegaan, want ik zou daar eten en ik moest nog wat boodschappen doen.

Na het eten was het gauw weer terug naar Amsterdam, om de laatste voorbereidingen te treffen voor mijn afstudeerfeest. De locatie was de Terraskamer van café De Schreierstoren, en dat bleek een uitstekende keuze te zijn. Het zaaltje bood een leuke sfeer en was mooi van grootte voor de plusminus twintig mensen die er kwamen. Dat er in andere zalen van het café nog andere feesten bezig waren was ook geen enkel probleem; sterker nog, het vergrootte de vreugde alleen maar. Behalve het zaaltje was ook de bediening prima: een vriendelijke jongen die ervoor zorgde dat het ons aan niets ontbrak.

Na afloop uitgebreid afscheid genomen van Danièle, die volgende week voor tenminste drie jaar naar Engeland vertrekt. Dan is verhuizen naar Leiden zo erg nog niet… Danièle, heel veel plezier en succes daar, en we houden contact!

Vervolgens was ik mooi op tijd voor de nachttrein (eens per uur) terug naar Leiden, waar ik een extra stoel nodig had voor alle cadeaus die ik heb gekregen: tapasschaaltjes, een tapaskookboek, een boek over het zonnestelsel, een boek vol nutteloze feitjes (de “Oncyclopedie”), een boek van Midas Dekkers over huisdieren (heerlijke schrijver, die man), een fles rum, een fles kokoslikeur (Malibu), een fles Campari, een pak suiker, een Donald Duck, nog 26 Donald Ducks, een cocktailshaker, nog een cocktailshaker, een fles Passoa, geld voor nog iets lekkers, een bos bloemen, een CD-bon, een knuffelhond (die sommige meiden heel erg lief vonden), en volgens mij heb ik dan alles genoemd. Heel veel dus, en heel erg bedankt aan iedereen die heeft bijgedragen aan deze verwennerij.

Conclusie: afstuderen is ontzettend leuk!

Van officieus naar officieel

Kijk eens wat ik nou toch in m’n mailbox vind…

Beste student,

Gefeliciteerd, je bent geslaagd! (examendatum 31 augustus). Je krijgt de bul uitgereikt op 22 september a.s. Een uitnoding krijg je nog in de loop van de volgende week.

Groeten,

Nora Brouwenstijn

Met andere woorden: de examencommissie heeft vergaderd en geen rare dingen gedaan. Nou weet ik tenminste zeker dat het klopt wat ik de afgelopen twee weken al tegen iedereen liep te vertellen!

8 + 8 = klaar!

Deze week is de introductieweek op de VU: een paar duizend studenten die elkaar en de universiteit leren kennen en zich zo klaarmaken voor een nieuwe stap in hun leven. In 2000 was die stap er voor mij ook. Vandaag, bijna exact vijf jaar later, is er een einde gekomen aan wat ik toen begon. Met een succesvol verlopen afsluitende presentatie over mijn hoofdvakstage heb ik het laatste gedaan wat nodig was om een diploma te krijgen. Samen met het verslag en het onderzoekswerk zelf heb ik er een 8 voor gekregen. Om eerlijk te zijn had ik op een half puntje hoger gehoopt, maar don’t get me wrong… Ik ben hartstikke blij met die 8 en denk dat het ook een terecht cijfer is.

Ook voor m’n scriptie en colloquium (literatuurstudie met bijbehorend praatje) heb ik vandaag het cijfer kregen: eveneens een 8, waar ik net zo blij en tevreden ben als met die andere.

In die vijf jaar heb ik in totaal acht keer een 8 geproduceerd. Daaronder zaten vier keer een 7,5 en twee keer een 7. Aan de andere kant had ik (schrik niet) acht keer een 8,5, zeven keer een 9, acht keer een 9,5 en vijf keer een 10. Met een gewogen gemiddelde van maar liefst een 8,6 bleek de universiteit precies zo moeilijk te zijn als het VWO, want ook daar stond ik op m’n eindlijst gemiddeld een 8,6.

Op de een of andere manier had ik naast het behalen van die cijfers ook nog tijd over voor andere dingen, zoals iedereen die mij via de VCSVU kent wel weet. En ik moet zeggen: zonder de VCSVU was mijn studie lang niet zo leuk geweest en was ik ook nooit zo gemotiveerd geweest om het tot een mooi einde te brengen. Gelukkig geniet de VCSVU nog altijd veel steun van zowel de studenten als de docenten, want de vereniging is werkelijk een groot pluspunt voor de opleiding. Hulde aan iedereen die zich er momenteel voor inzet of dat ooit heeft gedaan. Dank ook aan diegenen die mij in m’n tweede jaar bij de vereniging hebben betrokken, waarbij ik Danièle en Petra even bij naam moet noemen. Het was Evert-Jan die van mij een actief lid maakte, maar zij hebben een echte VCSVU’er van me gemaakt.

Hoewel ik aan de ene kant ontzettend blij ben dat ik nu klaar ben aan de VU, vind ik het aan de andere kant ook wel erg jammer. Tenslotte heb ik in die vijf jaar een hoop vrienden gemaakt. Een paar daarvan zijn al vertrokken, de rest moet ik nu achterlaten. Gelukkig is Leiden niet zo ver weg, maar lunchen op M1 of in de VCSVU-kamer zal er niet meer bij zijn. Ach, laat ik het positief houden en dat gemis dan maar beschouwen als teken van hoe leuk ik het op de VU heb gehad.

Bedankt, allemaal! Ik hoop dat we, ondanks mijn vertrek, nog tot in lengte van dagen zoveel lol zullen hebben als de afgelopen jaren.

Zachtjes juichen

Ik zal me inhouden, want dit is tenslotte een openbaar weblog en je weet nooit wie dit leest, maar een kleine juich moet toch wel kunnen bij de aankondiging van het vertrek van studiebegeleidster Mary Mehrian. Al sinds voordat ik aan de VU begon (oftewel al ruim vijf jaar) zijn de studenten ontevreden over haar (en dan breng ik het nog netjes) en hebben we collectief diverse pogingen ondernomen om te zorgen voor betere studiebegeleiding, maar tot nu toe was dat allemaal tevergeefs. Iedereen die er werkelijk iets aan had kunnen doen, vond namelijk steeds weer dat Mary een nieuwe kans verdiende.

Nou snap ik ook wel dat je iemand niet zomaar kan ontslaan, maar is de werkgelegenheid van een kennelijk slecht functionerende studiebegeleidster zoveel belangrijker dan goede studiebegeleiding voor vele tientallen studenten? En dat vijf jaar lang?

Hoe dan ook, volgens het mailtje van de Onderwijsdirecteur vertrekt Mary nu uit eigen beweging, omdat ze een aanbod heeft gekregen om voltijd te komen werken aan de hogeschool in Delft waar ze de afgelopen jaren al een deeltijdbaan had. Hogeschool blij (neem ik aan), zij blij, studenten blij. Eind goed, al goed? Nee, dat toch ook niet. Als je ziet hoeveel studenten in die vijf jaar last hebben gehad van en soms werkelijk in de problemen zijn geraakt door de slechte studiebegeleiding, dan is duidelijk dat er al veel eerder iets gedaan had moeten worden.

Wat een rust…

M’n ouders waren al twee weken weg, nu zijn m’n broertje en zusje ook op vakantie, en ik zit heerlijk rustig alleen thuis. Hoewel… vandaag was ik op de VU om m’n scriptie en hoofdvakverslag af te maken. Dat is gelukt, dus tot half augustus hoef ik even niet te studeren en heb ik alle tijd om bijvoorbeeld de nieuwe GTA te spelen en m’n appartement in Leiden op orde te brengen.

Weekje Belgische Ardennen

Lekker hoor, even een weekje op vakantie. Samen met Danièle, Ron, Dianne, Galvin, Philip, Petra en Michiel heb ik zeven nachten gebivakkeerd (oftewel: luxe geleefd) in een huis in het dorpje Noiseaux, nabij de iets minder kleine plaats Hotton, in de Belgische Ardennen. Bij aankomst vorige week vrijdag kwam de regen met bakken uit de hemel, maar het klaarde al snel op. De rest van de tijd was het goed weer, afgezien van nog een onweersbui ergens halverwege de week.

Zondag zijn we met z’n vieren naar het stadje Durbuy gegaan, waar ik vijf jaar geleden ook al eens met familie was geweest. Toen hebben we er geklommen en geluncht, nu gewandeld en ijs gegeten… en dat was heel erg lekker ijs! Maandag hebben we een kayaktocht van vijftien kilometer gedaan, onder een dusdanig zonnige hemel dat zelfs Petra iets van een bruine kleur kreeg. Woensdag stond een bezoek aan de stad La Roche-en-Ardenne op het programma, waar we een kasteelruïne, ijswinkel en friterie hebben bezocht. Donderdag zijn we nog even naar de rivier gegaan om onze dam af te maken en te kijken hoe passerende kayaks daar vervolgens langs/overheen gingen.

Tussendoor hebben we veel niks gedaan, afgewisseld met een hoop eten, drinken, Muppet Show, Living with Fran, Kolonisten van Catan, Carcassonne, Boonanza, Coloretto, badminton, en nog meer eten en drinken. Het is maar goed dat Galvin net z’n rijbewijs had gehaald, dan hoefde Dianne tenminste niet steeds mee.

En een vakantie zou geen vakantie zijn zonder foto’s, die natuurlijk terug zijn te vinden in mijn fotoalbum.